“Os tempos converteron en impopular a manifestación aberta do odio aos xudeus. Sendo este o caso, o antisemita busca novas formas e foros onde poder instalar o seu veleno. Agora agóchao tras unha nova máscara. Agora non odia aos xudeus, só é antisionista!!”.
Martir Luther King na súa "Carta a un amigo antisionista" 1967.

quinta-feira, agosto 04, 2016

RTVE e os seus 8 millóns de palestinos


O programa RTVE "A punto con La 2" (Min 0:40) emitiu unha reportaxe da ONG Alianza pola Solidariedade cuxo obxectivo era supostamente denunciar os malos tratos do que son vítimas as mulleres en Gaza.
Pero os datos son errados desde a mesma presentación.
Sobre imaxes de guerra e cun fondo de música dramática a ONG informa:
"Oito millóns de persoas viven en situación de ocupación en Palestina"
8 millóns?

Segundo a Oficina Central de Estatísticas da Autoridade Palestina, en 2016 a poboación total dos territorios é de 4,816,503 persoas.
Ou sexa uns 3 millóns menos do que afirma esa ONG.
Se ademais temos en conta que a Franxa de Gaza non está ocupada desde 2005 por Israel cando retirouse unilateralmente da Franxa, deberiamos subtraer a esa cifra 1,881,135 gazatíes. Co cal quedamos xa cuns 2,935,368 de palestinos "en situación de ocupación". 5 millóns de diferenza.
Os realizadores non foron nin sequera quen de comprobar os datos, así que nos podemos facer unha idea do rigor dunha reportaxe que non busca analizar a situación das mulleres palestinas, senón culpar aos israelís da violencia machista que estas sofren.
De feito, é a activista palestina de Dereitos Humanos Hanan Abu Ghoush declara na reportaxe que:
"na nosa cultura aínda perdoase a quen mata a unha muller",

Pero cando a directiva da ONG é entrevistada en estudio e pregúntaselle respecto desa aseveración, non dubida en tirar balóns fóra e afirmar que os palestinos ven os malos tratos ás mulleres coma "un mal menor polo feito de vivir unha ocupación continuada".
Ou sexa que a activista palestina alerta dun problema interno da sociedade palestina, pero a ONG que seica pretende estar para axudala, non quere nin oir falar da realidade, tan só queren oir falar de "ocupación como causa do machismo árabe".
Tanto na reportaxe como na entrevista posterior en RTVE confúndese Gaza con Cisxordania; viaxan dun a outro sen aclarar as diferenzas entre ambas rexións: políticas, sociais, culturais e/ou económicas.
Tan só menciónase a Hamás unha soa vez, para dicir que "hai un conflito político entre diferentes faccións".
Sen dúbida Hamás ten algunha influencia na vida das mulleres en Gaza, en tanto que goberna seguindo a súa axenda islamita e impón leis que segregan ás mulleres a través dos seus códigos de conduta, de vestimenta, etc... No entanto, iso non é algo que pareza interesarlle a RTVE ou á devandita ONG.
Quéixase a entrevistada de que a raiz dos enfrontamentos con Israel, a economía está destruída, e que "ao non entrar materiais de construción a reconstrución é superlenta".
Pero contrariamente ao que afirma a representante da ONG , o bloqueo si se aliviou e si entran materiais de construción. Senón, que llo pregunten a Hamás, que non ten problemas para reconstruír a boa velocidade os seus túneles para poder atacar a Israel. E mesmo a levar aos nenos para mostrarllos.
Pero o contexto brilla pola súa ausencia. Porque aínda que a reportaxe supostamente trata da violencia contra as mulleres en Gaza, cóntasenos que hai ataques de Israel, e que Israel bombardeou escolas. Pero non nos contan que hai ataques contra Israel, nin que Hamás usaba esas escolas como centros de almacenamento de munición ou como lugares de ataque, convertendo as instalacións en obxectivo militar.
Non ten sentido ir desmontando un a un os tópicos (que inclúen o hit "o maior cárcere ao descuberto" e os erros da reportaxe e da entrevista, que non menciona nin os crimes de honra, nin a responsabilidade dos gobernantes, nin os problemas culturais, etc...
O maior erro é utilizar a escusa dos dereitos humanos, para producir un programa máis de propaganda anti-isralí. Confusa, que mestura datos e cunha falta de rigor rechamante.
Obviamente as situacións de violencia, crean situacións de maior violencia e tolerancia a esta, pero se a reportaxe pretende denunciar os malos tratos ás mulleres, debería explicar os malos tratos das mulleres, e non irse a buscar eternos culpables externos, descontextualizando, omitiendo, e con crasos erros factuales.

terça-feira, agosto 02, 2016

Kurdistan e Israel: unha alianza estratéxica

Amina Hussein

Por Amina Hussein*, (xornalista kurda residente en Barcelona) e Andreu Barnils

Vilaweb - 30.07.2016 


“No pasado, a cuestión dun estado curdo independente considerábase causa de guerra. Non había máis que dicir “Kurdistán” para que a xente se puxera nerviosa. Se o Iraq divídese, cousa que semella inevitable, os curdos son os nosos irmáns”. Estas palabras, publicadas no diario Financial Times o 27 de xuño de 2014, pronunciounas Shimon Peres, daquela presidente de Israel. E aínda máis: Benjamín Netanyahu, o actual primeiro ministro israelí, mantén o espírito daquelas declaracións: “Damos todo o noso apoio a un estado independente curdo”, dixo nalgunha ocasión. Pero que hai detrás desta simpatía israelí cara aos curdos?

Relacións económicas e militares

O goberno da Rexión Autónoma norteña do Iraq (KRG) nega que teña relacións económicas con Israel. Sobre a venda de petróleo, din: “Nós vendemos petróleo a mercados internacionais. Tanto nos ten quen o merque. A cousa que nos importa é poder armar as nosas forzas curdas de Peshmerga”. Estas declaracións asemellanse ás que fixo en 1970 o Sha de Persia, nunha entrevista nun medio italiano sobre a venda de petróleo iraniano directamente a Israel. Segundo un informe publicado polo Financial Times o 24 de agosto de 2015, Israel merca no Curdistán Iraquí o 77% do petróleo, que equivale a 19 millóns de barrís.

En canto á venda de armas israelís ao goberno curdo, Israel é considerado o único país da zona cunha produción de armamento e actualmente o pobo curdo é o único que ten unha guerra aberta contra o autodenominado Estado Islámico (ISIS). Os curdos son os que máis diñeiro invisten na compra de armas. Segundo algunhas fontes consultadas, mesmo pode suceder que Israel estea a adestrar peshmergas. E aínda máis: hai moitos voluntarios israelís loitando cos curdos contra ISIS, unha información que foi negada  por Falah Mustafa, o ministro de Asuntos Estranxeiros da KRG.

Mustapha Barzani en Israel

Relacións históricas entre o pobo xudeu e o pobo curdo

Xudeus e curdos son dous pobos que se consideran minoría no Levante. Aos uns e aos outros negouselle os seus dereitos de autodeterminación durante décadas. Aínda así, mentres os xudeus conseguiron o seu soño e deron forma ao Estado de Israel, os curdos persisten na loita para gozar dun estado independente.

Os víencellos entre israelís e curdos iraquís teñen unha historia moi longa. Cando os curdos rebeláronse contra a arabización do seu territorio por parte do réxime de Baas, Mustafa Barzani, pai do actual presidente, estableceu un primeiro contacto con Israel. Era o ano 1963. Os servizos de inteligencia israelís do Mossad proporcionaron armas, diñeiro e apoio de intelixencia aos curdos. Hai unhas cantas imaxes que confirman a visita de Barzani a Israel e tamén algunhas reunións co ministro de Defensa de entón, Moshe Dayan.

Israel está rodeado de países que non recoñecen a súa existencia. Quere ter vencellos con pobos da zona que non sexan nin árabes nin turcos nin persas. Nos anos 70, cando o pobo curdo de Iraq loitaba contra o réxime de Baas, o primeiro ministro israelí, Menahem Begín, apoiou á loita curda. Desde o punto de vista israelí, os curdos son vítimas das políticas árabes, comparables a opresión que tivo que soportar o pobo de Israel.

Despois da campaña xenocida do réxime de Baas contra os curdos, que lembrou o xenocidio dos xudeus europeos, Israel reclamou con urxencia que se outorgase autonomía aos curdos norteños de Iraq. Esta autonomía reforzouse despois da invasión norteamericana de Iraq no ano 2003. Desde entón, as autoridades do goberno curdo de Iraq mantiveron relacións cordiais cos seus veciños, incluído Israel.

O éxito da KRG considérase un “perigo” para a maioría dos estados da zona, porque ensina ás minorías étnicas e nacionais que poden conseguir aquilo que anceian. Por outra banda, o goberno israelí, prevendo a posibilidade de ter que facer incursións a Irán, mira o territorio curdo coma un aliado contra un inimigo común.

Relacións actuais

As relacións entre curdos e israelís reforzaronse despois da invasión iraquí de Kuwait e as accións contra os curdos do norte de Iraq por parte do réxime de Saddam Husein. As organizacións xudías de todo o mundo comezaron cunha intensa campaña para reclamar axuda e solidariedade en favor dos curdos e pedir nos Estados Unidos que este fixera presión sobre Iraq. Ademais, activouse unha poderosa propaganda que beneficia a relación de EE.UU. co pobo curdo.

Despois da invasión norteamericana contra Saddam Hussein, a prensa turca dicía que Israel apoiaría á división de Iraq e que Massud Barzani encabezaría un estado curdo independente ao norte do país. Por outra banda, e despois do ataque israelí ao convoi turco da flotilla da liberdade ou Mavi Marmara, as relacións entre Turquía e Israel conxeláronse. Ademais, o Partido de Xustiza e Desenvolvemento (AKP) de Turquía mantén relacións moi estreitas con Hamàs, que Israel considera unha organización terrorista. Este empeoramento da alianza entre Turquía e Israel favorece tamén a boa relación israelí coa KRG.

Sen dúbida, a caída do réxime de Iraq e a creación da autonomía curda ao norte do país foi o comezo dunha nova etapa das boas relacións entre Israel e a KRG.

sábado, julho 30, 2016

LA SEXTA autocensúrase para non molestar ao grupo terrorista islamofascista de Hamás.


O pasado domingo día 24 de xullo, LA SEXTA televisión emitiu no seu informativo do mediodía unha pequena reportaxe sobre "las normas de Hamás con las mujeres".

O incribel é que posteriormente a cadea LA SEXTA decidiu sorprendentemente retirar a reportaxe da súa web, das redes sociais de LA SEXTA e que o propio editor de informativos da fin de semana Miguel Arroyo, chegou a pedir desculpas a través do seu twitter persoal polo que cualificou de "un error injustificable":
"Pedimos disculpas por este error injustificable. Se procede a retirarlo de web y redes sociales https://twitter.com/MArroyoLazcano/status/757673514635816960

LA SEXTA autocensúrase para non molestar ao grupo terrorista islamofascista de Hamás.

Recibiron ameazas de morte os traballadores ou directivos de LA SEXTA? Se foi así deberan denuncialo publicamente e na policia. Se non recibiron nungunha ameaza de morte por parte do "Movemento de Resistencia Islámica HAMAS", entón a cousa é moito máis grave. Porque é complicidade coa situación de asoballamento e opresión das mulleres palestinas sob o dominio totalitario de Hamás na Franxa de Gaza.


Se isto é "progresismo" que será entón "reaccionario"? Lamentable e rexeitable a actitude de LA SEXTA.

De todos xeitos foi posibel acceder ao texto que acompañaba a reportaxe autocensurada (http://webcache.googleusercontent.com/search…) e cuxa transcripción íntegra da locución do mesmo tamén copiamos e pegamos de seguido:

***********************************


TITULAR :
Prohibido montar en moto, pasear por la playa, fumar... las normas de Hamás para disciplinar el cuerpo de las mujeres
SUBTÍTULO:
Las nuevas normas del gobierno de Hamás suponen una larga lista de prohibiciones para las mujeres con las que se pretende disciplinar su cuerpo, lo que perpetúa un encierro que se torna en encarcelamiento.
CUERPO: Entre las prohibiciones para las mujeres del nuevo gobierno de Hamás se encuentra la de montar en moto, ni siquiera de paquete con sus maridos.
También queda prohibido pasear por la playa o cortarse el pelo en peluquerías con hombres. Tampoco se les permite fumar, y hacerlo con las piernas cruzadas tiene, además, connotaciones sexuales y debe ser evitado.
Queda también prohibido caminar por la calle acompañada de un hombre si no se puede demostrar que es esposo, hijo, padre o hermano.
La larga lista de prohibiciones perpetúa una sociedad machista que recluye a la mujer en casa y es ahí donde el 40% de mujeres sufre la violencia por parte de algún familiar.
laSexta.com | Madrid | Actualizado el 24/07/2016 a las 18:55 horas

quinta-feira, junho 23, 2016

Charla-coloquio en Vigo: "Israel no Medio Oriente"


"Israel no Medio Oriente"

Unha visión da situación actual e das prespectivas de paz de Israel no actual Medio Oriente así como un repaso e balance de tres décadas de relacións diplomáticas entre España e Israel (1986 - 2016)

Charla-coloquio que terá lugar o vindeiro martes día 28 de xuño ás 20h no Salón de Actos do Hotel México en Vigo.

Interveñen:
Hamutal Rogel Fuchs, portavoz da Embaixada de Israel en España
Yinam Cohen, ministro-conselleiro da Embaixada de Israel en España

Presenta:
Pedro Gómez-Valadés, presidente de AGAI







Isaac de Castro Tartas (1623 - 1647)




Por Rab Yosef Bittón
ESefarad

Isaac de Castro naceu na cidade de Tartas, no suroeste de Francia, en 1623.  Os seus pais eran de Portugal e pertencían a eses miles de familias xudías portuguesas que en 1497 foran convertidas ao cristianismo “por decreto” e desde entón practicaron o xudaísmo en segredo por 3, 4 ou máis xeracións. Para ter unha idea de canta xente estamos a falar calcúlase que en 1497 habían non menos de 120.000 xudeus en Portugal.

En Tartas o nome de Isaac era Tomás Luís. En 1640 a súa familia mudase a Amsterdam onde finalmente poden practicar a súa relixión abertamente. Alí, Tomás e o seu pai circuncidanse e cambian os seus nomes por nomes hebreos. Tomás chámase desde agora Isaac de Castro. Castro (ou de Castro), seguramente o apelido orixinal da súa familia. Como ilustración podemos mencionar a rabbi Jacob de Castro (1525-1610) de orixe portuguesa, un dos rabinos máis importantes da comunidade xudía de Exipto.

Isaac comezou os seus estudos de xudaísmo e de medicina en Holanda. En 1642 ou 1643 atopamos a Isaac en Brasil. O seu tío, Rab Moshe Refael Aguilar, chegou a Brasil a fundar unha comunidade na cidade de Recife. Nese entón e até 1654, Brasil estaba dividido en 2 zonas: unha  pertencía a Holanda e outra a Portugal, e Recife ficaba do lado holandés.  

Isaac vivía unha vida completamente xudía. Non só iso senón que tamén dedicabase a aprender a centos (ou miles) de conversos que residían en Brasil a practicar máis abertamente o seu xudaísmo.  Aínda que non habían tribunais da Inquisición en Brasil, como os que existían en Perú ou México, no lado portugués de Brasil habían oficiais da inquisición que vixiaban que os cristiáns novos é dicir, os xudeus que foron convertidos ao cristianismo había máis dun século, non volvesen á súa relixión.

Ninguén sabe exactamente por que, pero o mozo Isaac saíu de Recife e viaxou cara ao sur chegando á cidade de Salvador, capital de Baía dos Santos, territorio portugués. Alí, Isaac foi recoñecido polas autoridades locais. Tratou de disimular a súa práctica xudía pero algo delatouno: os seus tefilín.

Isaac foi feito prisioneiro, acusado non só de xudaizar senón tamén de facer proselitismo xudeu entre os cristiáns novos, e foi extraditado nun barco cara a Lisboa.

A inquisición portuguesa primeiro tratou de convencelo de renunciar á súa fe xudía e abrazar o cristianismo. Isaac rexeitou con argumentos moi sólidos. Ao ver que, a pesar da súa cortísima idade, tratábase dun grande erudito, a Inquisición enviou aos seus expertos filósofos e teólogos. Pero nada nin ninguén puido convencer a Isaac de renuncia á súa fe.

Por primeira vez na historia un xudeu usaba o seguinte argumento: “Teño dereito a practicar o xudaísmo en función dunha lei humana universal: a liberdade de conciencia. Un acto que se realiza dacordo coa propia conciencia non pode ser xulgado culpable, e o acto que eu fago e seguirei facendo, -o acto de profesar a relixión xudía- realízase dacordo cos ditados da miña conciencia”. Cando a Inquisición viu que todo esforzo era inútil, recorreu ao seu último recurso: a execución pública. Os acusados eran condenados a morrer queimados vivos nos que se chamaba cínicamente “auto de fe”.

O 15 de Decembro de 1647, cando Isaac tiña só 24 anos foi levado á praza pública, xunto con outros 5 conversos, condenados polo mesmo crime: xudaizar.

Os arquivos da Inquisición portuguesa relatan que Isaac foi deixado de pé, por varias horas, moi preto do lume, o suficientemente preto para que Isaac se arrepentise do seu “gran pecado” (ser xudeu) por temor á fogueira. Pero Isaac resistiu. E mentres estaba a ser abrazado polas chamas, co seu último alento, Isaac recitou cunha voz poderosa o “Shema Israel Hashem Elokenu Hashem Ejad”.

Contan que a poderosa entonación de Isaac causou unha enrome impresión en todos os que chegaran para presenciar a execución pública. Tanto que até os crueis verdugos sentiron remorso por quitarlle a vida a un mozo tan valente. Din, que os xentiles que presenciaron a execución,  durante semanas non falaban doutra cousa. O que é máis: o último de Isaac, o Shemá Israel, transformouse agora nun símbolo de liberdade de conciencia e inspirou a moitos conversos a volver a súa fe xudía.


E algo insólito: durante varios anos os xentiles repetían as palabras do “Shemá Israel” tanto foi así que a Inquisición tivo que impor un severo castigo para calquera que fose escoitado dicindo o Shemá Israel, as últimas palabras de Isaac de Castro Tortas

terça-feira, junho 21, 2016

Quérovos contar o meu Israel

Sarah Tuttle-Singer

Por Sarah Tuttle-Singer
Publicado en galego en NOMADASEMPRE 

O meu Israel, que florece, sólido, solidario, progresista, valente. 
O meu Israel son os cultivadores que falan hebreo, e aqueles que falan árabe. Que traballan a terra con mans robustas, que queren só ver crecer as súas cousas.
O meu Israel son os activistas de Rabbis for Human Rigth, que pasan os postos de control para poder plantar un olivo. E as mulleres novas, que desde os seus negocios de flores en Dizengoff, regalan rosas para os funerais das vítimas do terrorismo. E os mozos e mozas que plantan árbores sobre Tu Bishvat, coa esperanza, un día, de usar aquelas ramas para facer delas o seu ramo nupcial. E unha muller anciá que esconde unha semente na terra, para facer crecer unha figueira que non poderá ver nunca máis que como unha pequena mancha verde. Pero plántao de todos os xeitos, porque un día a súa neta terá unha neta, e ela poderá recoller os figos e sentir o doces que son.
O meu Israel desovilla campos Verdes, e frutales, cactus e clementinas, unha pradeira de xirasois en xuño, e un deserto vermello de mapoulas coas choivas estivais. 
O meu Israel é selvaxe na primavera, e doce de xasmíns na noite morna; pero é tamén o rotolacampo, rasgado e vagabundo, para recordarse de apreciar cando a terra se volverá novamente verde. O cal fará. Faino sempre. 
O meu Israel é forte, e supera límites. 
O meu Israel é o home de 83 anos cos brazos tatuados, que se esperta cada día ao alba e vai ás presas a Park HaYarkon, e que correrá a Marathon este ano. 
O meu Israel é a nai soa que traballa full time e estuda Farmacia, que corre a casa para darlle de comer aos nenos, e cántalles a mesma canción que a súa nai adoitaba cantarlle, despois bebe dúas cuncas de café antes de comezar a estudar a tese en química. 
O meu Israel é o raparigo coas mans levantadas sempre facendo preguntas, e a moza que fala ás agachadas sobre o inoportuna que é a ensinante, que asume a defensa dos amigos durante o recreo, e que un día unirase á defensa do seu propio pobo. E o médico, que despois do furacán Katrina sae en avión e voa á outra parte do mundo para intentar axudar aos feridos, e reconstruír unha cidade enteira desde cero.
O meu Israel son as decenas de voluntarios que son os primeiros en chegar e os últimos en marchar. 
O meu Israel recorda o aluvión, e espera as novas ramas de olivo. 
O meu Israel é compasivo.
O meu Israel é o condutor de autobús que se achega, e no medio dunha tormenta de area, insiste en que a muller que camiña á beira da estrada suba ao autobús, e sen pagar. E o taxista que acompañou aos meus fillos e ao min ao hospital, cando o meu fillo non era capaz de respirar, que non quixo cobrar pola carreira, e de feito ofreceume un pequeno rosario e unha pregaria por el. 
O meu Israel son os homes e mulleres que conducen até as bases militares na dura tempestade invernal, con olas cheas de sopa e chocolate quente e café para os soldados que afrontan con valentía o frío do exterior. E os adolescentes, que son voluntarios nos orfanatos e ensinan aos nenos a ler. E o soldado canso, que deixa o seu posto no bus para a muller embarazada con hijab, e o home coa kefia que deixa algunha moeda para o esmolante xudeu na estación de autobús.
O meu Israel son os activistas polos dereitos humanos que entregan as súas vidas por defender a quen non ten dereitos, os oprimidos, con independencia da súa raza ou relixión. O meu israel é potencial. 
O meu Israel é Shlomit e Moshe e Suha e Muhammad que mandan aos seus fillos á escola mixta hebrea e árabe en Neve Shalom Wahat Al Salaam -Oasis de Paz. E o meu Israel son os seus dous fillos que se intercambian a merenda no recreo. 
O meu Israel é o xeque sobre o Monte dos Olivos que acolle aos viaxeiros cansísimos de calquera fe, de toda cultura, sempre que cheguen con mente aberta. 
O meu Israel son aquelas dúas mulleres que se bican no medio do arco da vella de TelAviv, e os dous homes que adoptaron o seu primeiro neno da India, e acollérono na súa tribo con amigos e familiares como testemuñas. 
O meu Israel reduce o deserto para facelo florecer, desenvolve liñas de irrigación e constrúe liñas eléctricas. 
O meu Israel é o rapaciño riseiro na escola que reordena a súa mente no exército e despois decide abrir unha empresa partindo de nada, e ten éxito. 
O meu Israel é un cura, un Imam e un rabino que entran nun bar para falar de fe e de Deus, e non, non é o inicio dunha broma, é o inicio dunha amizade. 
O meu Israel son as persoas que mostran cando algo é desagradable, cando hai algo doloroso, cando se ten medo. As persoas que chegan diante dunha mezquita profanada por extremistas xudeus porque “kol Ysraele arevim zeh a-zeh” (“Cada israelí é responsable de todos os demais”) non significa só que debemos facernos cargo dos outros, senón que tamén asumimos a responsabilidade polos erros do noso pobo. 

Estas son as persoas que toman cepillos exabrón e limpan os muros, e despois vólvenos a pintar para facelos mellores. Persoas que van a unha manifestación cos seus nenos aínda que sexa noite profunda e haxa moita xente, e haxa un calor húmido en pleno verán, pero que van de todos os xeitos porque é importante que vaian e leven tamén aos seus nenos, porque é máis importante para eles ver o que é o cambio. 

As persoas que poden quitarche o sitio de estacionar en Azrieli, pero que te abrazan cálidamente no funeral do teu tío. As persoas que corren CARA O lugar dun atentado e non na outra dirección, porque queren axudar a salvar vidas. Ás veces o meu Israel indígname. É ruidoso e demasiado próximo, e esmaga e empuxa, grita e loita e láiase. E ás veces faime desexar tirarme dos pelos, ou fuxir, cara a un lugar feito de postas de sol tranquilas e outeiros non tan complicados. Ás veces, o meu Israel comete erros, e esquece a nosa historia -onde estivemos e sobre todo cara a onde debemos ir-.

Pero o meu Israel é máis que isto: Nós somos traballos en curso. E así como Yaacob loitou con Deus antes de converterse en Israel, así en Israel nós loitamos coa nosa identidade. Porque somos aínda unha nación nova, construída sobre un antigo soño. Pero ás veces teño medo de que o meu Israel estea en perigo -as forzas do extremismo, da rixidez e da intolerancia farán desaparecer aquel Israel que amo-. Pero despois véxovos a todos vós e vexo a vosa compaixón e dedicación, e sei quesairemos adiante. Porque o meu Israel ten bágoas nos ollos cando canta HaTikvah. Porque o meu Israel é esperanza. 

Publicado o 14-2-2016 en TIMES OF ISRAEL. Traducido do italiano (publicado o 18-2-2016 en L ‘INFORMALE) ao galego por NOMADASEMPRE.